Categorie: Titurel Leeft

Stichting “Grote prijs Adrie van der Poel”, de gemeente Woensdrecht en de provincie hebben ons aangeboden deel te nemen aan het evenement ‘Uniek sporten’ . Op vrijdag 1 juni kregen onze bewoners de gelegenheid kennis te maken met allerlei activiteiten op fiets gebied. Dat betekende onder andere: het ontmoeten van bekende wielrenners, het mogen/kunnen ervaren hoe het is om te rijden op een racefiets, mountainbike, racerunner, elektrische fiets, tandem, spinningfiets, enz. De deelnemers kregen bovendien een echt wielershirt, wielermaaltijd en een ‘goodiebag’ aangeboden. Kortom: het was een feestje! Onze bewoner Marc maakte er een mooie filmische impressie van.

We willen nog even de Roparunners in de schijnwerpers zetten voor hun geweldige inzet en prestatie, gefeliciteerd! We zijn blij dat wij het team weer hebben mogen steunen met het beschikbaar stellen van onze bus.

[slideshow]  [/slideshow]

Tijdens de voorjaarsvakantie, vorige week, zijn we lekker een dag naar het strand geweest in Haamstede. Na een heerlijke strandwandeling met de honden, gingen we lunchen bij Sonja, op de camping. Tijdens de goed verzorgde lunch, met broodjes, knakworst, soep en pannenkoeken, genoten we van de zon. Hierna zijn we nog even naar Renesse geweest. Moe maar voldaan keerden we terug naar Titurel.

[slideshow]  [/slideshow]

Dit jaar vierden we de Paasviering naar het voorbeeld van het laatste avondmaal, zoals zo mooi verbeeld op talloze schilderijen. In de kapel werd alles in gereedheid gebracht om samen – aan lange tafels – te lunchen. Daarbij was één ‘hoofdtafel’ waaraan een aantal bewoners – als apostel figurerend – samen aten.
Traditioneel werd natuurlijk ook het gouden ei gezocht… de gelukkige vinder was Tim – hij kan mooi een dagje vrij nemen in ruil voor zijn gouden ei!

[slideshow]  [/slideshow]

Zondagavond om een uur of half acht begon het spektakel met een klein gaatje in de schil. Elk uur veranderde er wat en gingen er bewoners mee kijken. Om 23.30uur, toen iedereen op bed lag, is het eerste kuikentje geboren.
Het duurt misschien nog weken voordat bekend is of het een haantje of hennetje is. Glenn Heeft zich ontfermd over de broedmachine en hielden we op de hoogte via whatsapp -ook hij was natuurlijk helemaal blij met deze eerste geboorte!

Op Soltane werd maandag beschuit met muisjes getrakteerd voor iedereen en wordt bekeken, voor wie dat wil, hoe we de ” kraamvisite” organiseren. Er zijn al meer eitjes aangepikt, maar deze eerste is wel heel bijzonder!

Afgelopen woensdag, 18 april, gingen de deelnemers van de cultuurklas op bezoek bij Miranda, die honden fokt – en dus hondenpuppy’s (en ook kleine katjes) heeft.  Jordy, Sander, Arco, Bob en Dominique schreven elk een mooi verslag over dit bezoek – het verhaal hieronder is een mix geworden van hun verschillende verhalen.

Miranda fokt Cocker spaniëls en Springer spaniëls. We mochten, als we zaten, de pups op schoot nemen. het was erg leuk om de jonge hondjes en katjes te zien en ze te aaien. Ze waren zo schattig! Er was een nest van zes bruine puppy’s van 4 weken oud – en een nest van twee zwart-witte puppy’s van 2 weken oud. Je moest op de grond zitten als je ze wilde vasthouden.  Ook heeft Miranda drie katten en één poes die we ook mochten aaien. De poes had een nest met zes jongen, ik (Dominque) heb een kitten vast gehouden. De kittens waren nog schattiger dan de puppy’s, vond ik (Arco).

De honden worden door Miranda zelf getraind. Ze worden opgeleid voor speurhond. Miranda leert ze om te waken en om drugs en explosieven op te sporen. Miranda liet ons ook een kleine demonstratie zien, schrijft Jordy, met drie dozen waarvan in één doos drugs zaten, als de hond deze vindt, krijgt ze een beloning. Sommige honden zijn erg bekend en zelfs op TV geweest.

Toen kwamen de grote honden, schrijft Sander, en zijn we naar de achtertuin gegaan om de andere honden te zien. We hebben de honden wat koekjes gegeven. Miranda gaf uitleg over de honden en dat ze deze op hoog niveau heeft opgevoed.

Het was zo leuk daar dat we bijna niet weg kwamen, vertellen Bob en Dominique, de tijd ging veel te snel.

[slideshow]     [/slideshow]

Al minstens een jaar of tien gaan de bewoners en medewerkers van Titurel de vrijwilligers van Staatsbosbeheer ’s winters helpen met het knotten van de wilgen. Door de jaren heen groeide er een warme band. De vrijwilligers hebben dan ook geen twee keer nagedacht om, met NL Doet, Titurel te komen helpen met het beitsen van de nieuwe werkplaats. (meer…)

Al vele jaren gaan we, samen met Piet van Oeffelen van Staatsbosbeheer, en zijn collega’s, ’s winters samen knotten. Dat dat tot mooie – en soms ook hilarische – ontmoetingen en gebeurtenissen heeft geleid, daar kan Piet eindeloos over vertellen. En wij ook.
Begin februari streken we neer in Stampersgat, waar we op camping ‘Onder de dijk’ onze zagen spanden en aan de slag gingen.

Anders dan anders, was het. Omdat bij deze gelegenheid – naast alle bewoners (wat dan weer niet zo bijzonder is want de bewoners vinden knotten erg leuk) – ook álle medewerkers waren uitgenodigd. Iedereen was in grote getale aanwezig; de zon was van de partij – het werd een heerlijke ochtend. Let wel: er is hard gewerkt, maar ook veel gelachen, en er werden talloze foto’s gemaakt.

’s Middags genoten we van broodjes met een pan soep en een lekkere pannenkoek toe. Zo met zijn allen, om lange tafels heen gezeten, samen eten en kletsen – het was de perfecte sfeer voor de aftrap van onze visie bijeenkomsten. Waarom doen we wat we doen, zoals we het doen?
Onze waarden en overtuigingen over goede zorg, vinden hun roots in de geschiedenis van Titurel. Wie anders dan onze bewoners kunnen die geschiedenis vertellen? Wie anders dan onze bewoners kunnen ons meenemen in de zoektocht naar wat goede zorg moet zijn?
Zo ging het, die middag, eerst kwamen de bewoners die – vanaf het prille begin van Titurel – bij ons wonen.  Ze vertelden hoe het tóen was, hoe vanuit de antroposofie vorm werd gegeven aan zorg. Telkens in groepjes kwamen bewoners aan het woord, afhankelijk van de tijd waarin ze bij Titurel kwamen wonen. En ja, natuurlijk kwam er menig stoer verhaal aan bod – maar óók de essentie, waar we naar op zoek zijn: de waarden die we uit de antroposofie willen behouden in combinatie met nieuwe inzichten en andere vormen. Dát is wat we willen gaan vangen in woorden. Deze dag bracht een mooi eerste hoofdstuk aan ons verhaal.

[slideshow]   [/slideshow]

De (ver)bouw(ing)
Afgelopen zomer zijn we gestart met het verbouwen van het dierenverblijf tot nieuwe werkplaats. Daar is in het voorjaar van 2017 al heel wat aan vooraf gegaan; eerst moest immers een ander dierenverblijf voor onze dieren gemaakt worden.  Dat bracht veel werk met zich mee. Er moest opgeruimd, vertimmerd, verzaagd, versjouwd. Toen kon het nieuwe (tijdelijke)  dierenverblijf in gebruik genomen worden en werd de aftrap gegeven het voormalige dierenverblijf  te verbouwen naar: de nieuwe werkplaats.

Al die tijd vonden onze werkgebieden; de houtwerkplaats, het keramiekatelier, de mattenweverij, het textielatelier en de cultuurklas hun veilige haven in het oude gebouw bij De Cluse.
Met de start van de verbouwing van het oude dierenverblijf naar een nieuwe werkplaats, luidden we dus tegelijk een nieuwe tijd in. Het was de voorbode voor zowel een afscheid van het werken op het terrein van De Cluse, als een ‘welkom’ in een nieuwe werkplaats, dichtbij het woonhuis en het monument, op het terrein Soltane.

Verhuizen
In het ‘bouwnieuws’ kon je de werkzaamheden tijdens de zomer, het najaar en het begin van de winter goed volgen. De start van het nieuwe jaar bracht de definitieve verhuizing naar de nieuwe werkplaats. Dat was geen eenvoudige klus; met verbazing – soms zelfs verbijstering – keken we naar alles wat we in de voorbije jaren zoal spaarden en een plek gaven in ons ‘gebouwtje’ op de Cluse.
Er werd, onder regie van Koen, teamleider werkgebieden, héél veel verhuisd. Gelukkig maken ‘vele handen, licht werk’, en al in januari konden de deelnemers aan de werkgebieden hun intrek nemen in de nieuwe werkplaats.

Eerst ging dat nog onwennig, maar al snel voelt ieder zich thuis op de nieuwe stek, waar het, dankzij de vloerverwarming, behaaglijk warm is. De kachel wordt gemist, niet zozeer om zijn warmte, maar wel om het knapperend vuurtje wat gezelligheid – een andere soort warmte – brengt. Met het verstrijken van de tijd zal ook de kachel weer zijn plek krijgen. Tot het zover is, stoken we lekker af en toe ‘een fikkie’ buiten, in de vuurkorf.

Grondsteen
Het gebouw bij De Cluse kreeg haar betekenis met het leggen van de grondsteen – die de ziel van de plaats in zich geborgen weet. Die ziel willen we behouden.
Daarom wandelden we, op een regenachtige tweede februari, gezamenlijk naar het terrein van De Cluse, waar Lukas ons herinnerde aan het begin van de werkgebieden op deze plek, in 2009, en hoe toen de grondsteen geplaatst werd. Heel voorzichtig pakten een aantal bewoners dan de grondsteen op en legden hem in de bare, waarna we samen, de bare gedragen door vier bewoners, terug wandelden. Door het bos, naar de nieuwe werkplaats.
Hier  vertelde Janny over hoe de bewoners samen nadachten over welke woorden en waarden bij deze  werkplaats horen. Mischa maakte de vertaalslag naar een mooie tekst; een nieuwe spreuk.

Samen met de spreuk, kreeg de grondsteen zijn eigen plek – in een nis – meteen als  je de werkplaats binnenkomt.

[slideshow]  [/slideshow]

Vrijdag 5 januari was het weer zover om naar het zwembad Omnium in Goes te gaan. Met een grote groep enthousiastelingen – met z’n 14en en begeleiders – gingen we op pad.
Om 11.30uur gingen we in het zwembad en was het van het ene bad in het andere, want er zijn er maar liefst 4 verschillende, en 2 glijbanen. En natuurlijk willen sommigen eerst wat eten en drinken bij de restauratie. Er werd in groepjes gezwommen, maar op een gegeven moment ging het merendeel samen in het water met een meegebrachte bal, wat voor veel waterpret zorgde. Allerlei klim en klautermaterialen in het water gaven ook veel lol.
Er was voor ieder wat wils, je kon op je gemakje relaxen, genieten van het schouwspel of samen gezellig spetteren en spatteren. Ook een wedstrijdje baantjes trekken in het koude water was leuk. Wel over de smalle kant van het bad, maar dat mocht de pret niet drukken.

Na het zwemmen, op naar Kenny’s hamburgers! De hamburgers werden bestempeld als “lekkerder dan MacDonalds en zelfs als Burger King!”. Iedereen ging moe en met gevulde buik naar huis.

[slideshow]

[/slideshow]