Joris en de draak, oh nee – Sint Michaël | verhaal door Mischa

Het was een bijzondere dag. Eigenlijk meteen al was er een sfeer van saamhorigheid terwijl de voorbereidingen getroffen werden om de dag tot een succes te brengen. Tafels werden gedekt, soep werd bereid, en nog vele andere dingen gebeurden achter de schermen. En toen kwam de weekafsluiting, eerder dan normaal, maar zeker niet minder speciaal.

En toen begon het feest. Of althans, de viering. Met zijn allen trokken we het bos in, op zoek natuurlijk naar de draak. Voor iedereen is de draak weer anders, elke dag van ons leven, en wij leren hem bestrijden, elke keer opnieuw, maar als wij zegevieren is dat het meest geweldige gevoel op aarde. Lord don’t move that mountain.

Maar op deze dag waren wij op zoek naar een echte draak van vlees en papier-maché, maar echt niettemin. En wij vonden hem en hij was wild en gevaarlijk. Maar er was geen reden tot paniek want wij hadden onze eigen strijder, met een prachtige cape en een machtig zwaard: Sint Michaël. Zij stapte moedig op de draak af, lachte, en ging de draak te lijf. Twee machtige slagen en toen de derde, recht in de bek van het beest, de genadeslag.

Op weg terug van onze spannende, vermoeiende tocht door het bos troffen wij een dame, nietsvermoedend zittend op een gevallen boom langs het pad, een tenger en bescheiden dametje met een mandje vol appels. Hier, zei het dametje, neemt u maar een appel. Zij was gul voor allen die haar passeerden.

Terug bij Titurel wachtte allen een heerlijke maaltijd van soep en drakenbrood en vijgen die van binnen verrukkelijk waren. De soep, pastinaak, was een goedje dat qua uiterlijk voor appelmoes door had kunnen gaan maar rijk en zoet was van smaak.

Met zijn allen samen zijn na een harde dag strijden, dat is de essentie van Titurel, en hoewel onze draken allemaal anders zijn, staan wij er nooit alleen voor.