Auteur: Riane

Al minstens een jaar of tien gaan de bewoners en medewerkers van Titurel de vrijwilligers van Staatsbosbeheer ’s winters helpen met het knotten van de wilgen. Door de jaren heen groeide er een warme band. De vrijwilligers hebben dan ook geen twee keer nagedacht om, met NL Doet, Titurel te komen helpen met het beitsen van de nieuwe werkplaats. (meer…)

Al vele jaren gaan we, samen met Piet van Oeffelen van Staatsbosbeheer, en zijn collega’s, ’s winters samen knotten. Dat dat tot mooie – en soms ook hilarische – ontmoetingen en gebeurtenissen heeft geleid, daar kan Piet eindeloos over vertellen. En wij ook.
Begin februari streken we neer in Stampersgat, waar we op camping ‘Onder de dijk’ onze zagen spanden en aan de slag gingen.

Anders dan anders, was het. Omdat bij deze gelegenheid – naast alle bewoners (wat dan weer niet zo bijzonder is want de bewoners vinden knotten erg leuk) – ook álle medewerkers waren uitgenodigd. Iedereen was in grote getale aanwezig; de zon was van de partij – het werd een heerlijke ochtend. Let wel: er is hard gewerkt, maar ook veel gelachen, en er werden talloze foto’s gemaakt.

’s Middags genoten we van broodjes met een pan soep en een lekkere pannenkoek toe. Zo met zijn allen, om lange tafels heen gezeten, samen eten en kletsen – het was de perfecte sfeer voor de aftrap van onze visie bijeenkomsten. Waarom doen we wat we doen, zoals we het doen?
Onze waarden en overtuigingen over goede zorg, vinden hun roots in de geschiedenis van Titurel. Wie anders dan onze bewoners kunnen die geschiedenis vertellen? Wie anders dan onze bewoners kunnen ons meenemen in de zoektocht naar wat goede zorg moet zijn?
Zo ging het, die middag, eerst kwamen de bewoners die – vanaf het prille begin van Titurel – bij ons wonen.  Ze vertelden hoe het tóen was, hoe vanuit de antroposofie vorm werd gegeven aan zorg. Telkens in groepjes kwamen bewoners aan het woord, afhankelijk van de tijd waarin ze bij Titurel kwamen wonen. En ja, natuurlijk kwam er menig stoer verhaal aan bod – maar óók de essentie, waar we naar op zoek zijn: de waarden die we uit de antroposofie willen behouden in combinatie met nieuwe inzichten en andere vormen. Dát is wat we willen gaan vangen in woorden. Deze dag bracht een mooi eerste hoofdstuk aan ons verhaal.

[slideshow]   [/slideshow]

De (ver)bouw(ing)
Afgelopen zomer zijn we gestart met het verbouwen van het dierenverblijf tot nieuwe werkplaats. Daar is in het voorjaar van 2017 al heel wat aan vooraf gegaan; eerst moest immers een ander dierenverblijf voor onze dieren gemaakt worden.  Dat bracht veel werk met zich mee. Er moest opgeruimd, vertimmerd, verzaagd, versjouwd. Toen kon het nieuwe (tijdelijke)  dierenverblijf in gebruik genomen worden en werd de aftrap gegeven het voormalige dierenverblijf  te verbouwen naar: de nieuwe werkplaats.

Al die tijd vonden onze werkgebieden; de houtwerkplaats, het keramiekatelier, de mattenweverij, het textielatelier en de cultuurklas hun veilige haven in het oude gebouw bij De Cluse.
Met de start van de verbouwing van het oude dierenverblijf naar een nieuwe werkplaats, luidden we dus tegelijk een nieuwe tijd in. Het was de voorbode voor zowel een afscheid van het werken op het terrein van De Cluse, als een ‘welkom’ in een nieuwe werkplaats, dichtbij het woonhuis en het monument, op het terrein Soltane.

Verhuizen
In het ‘bouwnieuws’ kon je de werkzaamheden tijdens de zomer, het najaar en het begin van de winter goed volgen. De start van het nieuwe jaar bracht de definitieve verhuizing naar de nieuwe werkplaats. Dat was geen eenvoudige klus; met verbazing – soms zelfs verbijstering – keken we naar alles wat we in de voorbije jaren zoal spaarden en een plek gaven in ons ‘gebouwtje’ op de Cluse.
Er werd, onder regie van Koen, teamleider werkgebieden, héél veel verhuisd. Gelukkig maken ‘vele handen, licht werk’, en al in januari konden de deelnemers aan de werkgebieden hun intrek nemen in de nieuwe werkplaats.

Eerst ging dat nog onwennig, maar al snel voelt ieder zich thuis op de nieuwe stek, waar het, dankzij de vloerverwarming, behaaglijk warm is. De kachel wordt gemist, niet zozeer om zijn warmte, maar wel om het knapperend vuurtje wat gezelligheid – een andere soort warmte – brengt. Met het verstrijken van de tijd zal ook de kachel weer zijn plek krijgen. Tot het zover is, stoken we lekker af en toe ‘een fikkie’ buiten, in de vuurkorf.

Grondsteen
Het gebouw bij De Cluse kreeg haar betekenis met het leggen van de grondsteen – die de ziel van de plaats in zich geborgen weet. Die ziel willen we behouden.
Daarom wandelden we, op een regenachtige tweede februari, gezamenlijk naar het terrein van De Cluse, waar Lukas ons herinnerde aan het begin van de werkgebieden op deze plek, in 2009, en hoe toen de grondsteen geplaatst werd. Heel voorzichtig pakten een aantal bewoners dan de grondsteen op en legden hem in de bare, waarna we samen, de bare gedragen door vier bewoners, terug wandelden. Door het bos, naar de nieuwe werkplaats.
Hier  vertelde Janny over hoe de bewoners samen nadachten over welke woorden en waarden bij deze  werkplaats horen. Mischa maakte de vertaalslag naar een mooie tekst; een nieuwe spreuk.

Samen met de spreuk, kreeg de grondsteen zijn eigen plek – in een nis – meteen als  je de werkplaats binnenkomt.

[slideshow]  [/slideshow]

Vrijdag 5 januari was het weer zover om naar het zwembad Omnium in Goes te gaan. Met een grote groep enthousiastelingen – met z’n 14en en begeleiders – gingen we op pad.
Om 11.30uur gingen we in het zwembad en was het van het ene bad in het andere, want er zijn er maar liefst 4 verschillende, en 2 glijbanen. En natuurlijk willen sommigen eerst wat eten en drinken bij de restauratie. Er werd in groepjes gezwommen, maar op een gegeven moment ging het merendeel samen in het water met een meegebrachte bal, wat voor veel waterpret zorgde. Allerlei klim en klautermaterialen in het water gaven ook veel lol.
Er was voor ieder wat wils, je kon op je gemakje relaxen, genieten van het schouwspel of samen gezellig spetteren en spatteren. Ook een wedstrijdje baantjes trekken in het koude water was leuk. Wel over de smalle kant van het bad, maar dat mocht de pret niet drukken.

Na het zwemmen, op naar Kenny’s hamburgers! De hamburgers werden bestempeld als “lekkerder dan MacDonalds en zelfs als Burger King!”. Iedereen ging moe en met gevulde buik naar huis.

[slideshow]

[/slideshow]

Tijdens de tweede week van de kerstvakantie organiseerden we een aantal leuke workshops.

Zo waagden een aantal bewoners, medewerkers en vrijwilligers zich aan de kunst van het ecoprinten. Ecoprinten is een manier om met natuurlijk materiaal – denk aan blaadjes, takjes, bloemen – papier of stof te bedrukken.

Geniet mee van de foto’s die tijdens deze dag gemaakt werden!

[slideshow]

[/slideshow]

22 December kwamen bewoners, medewerkers, vrijwilligers, familie, vrienden en andere betrokkenen samen om met elkaar te genieten van de kerstspeluitvoering door onze bewoners. Na een welkomstwoord door wethouder Lars van der Beek, leidde Katrien de voorstelling in met een terugblik op wat 2017 Titurel bracht en een inkijkje over hoe de aanloop naar het kerstspel verliep.

Die aanloop begon al in het najaar met de verdeling van de rollen, het heel vaak samen zingen van de liederen, de teksten die uit het hoofd geleerd worden, de start van de wekelijkse repetities… . Daarnaast wordt ook het decor ontworpen, waarna er moet getimmerd en geschilderd – ook de  kostuums worden gepast en waar nodig vermaakt. En in al deze bedrijvigheid groeit langzaam maar zeker weer het kerstverhaal. Als we met het begin van de adventtijd de eerste kaars aansteken, kan het echte aftellen beginnen… .

Op 22 december om een uur of zeven ’s avonds, liep de zaal van ’t Kloosterhof langzaam maar zeker h e l e m a a l vol – toch werd het meteen al wonderlijk stil toen Jona het mooie ‘imagine’ inzette. Het verhaal van Kerst, waar Maria en Jozef zó lang moesten zoeken naar een plek waar ze welkom waren, werd op het toneel aan de actualiteit  gekoppeld door de verbeelding van de lange en barre reis van bootvluchtelingen. Gelukkig blijft het verhaal van kerst vooral een verhaal van hoop, en ook dat werd prachtig door  onze bewoners vertaald – in hun spel, in de vertelling en de liederen.

Inmiddels is het nieuwe jaar gestart – we raken weer stilletjes gewend aan het ‘gewone’ ritme – graag blikken we met enkele foto’s nog even terug op het kerstspel en de daarna volgende gezellige afsluiting. We hopen dat 2018 u alle goeds brengt.

[slideshow]  [/slideshow]

Afgelopen maandag werd het landschap met een deken van sneeuw bedekt… Roland trotseerde de kou en trok er met zijn camera op uit om al dat moois voor ons vast te leggen…: een winterse impressie in beeld.

[slideshow] [/slideshow]

[slideshow] [/slideshow]

Het was er echt weer voor: “Schaatsen op de ijsbaan in Bergen op Zoom”! We hebben met veel mensen van Titurel weer mogen genieten van de leuke sfeer op en rond de schaatsbaan.

Op het ijs konden we ons vermaken met het spel “curling” en natuurlijk schaatsen op de ijsbaan. De één moest er nog even inkomen, de ander was zo een rondje op weg en de ander was nog in de leer.

Natuurlijk hadden we ook support aan de kant!  Daarna hebben we allen nog mogen genieten van de gezellige liederen die live gezongen werden. Al dansend, in polonaise feestend door de tent in gezellige kerstsfeer.

Kortom weer een leuke avond om op terug te kijken!

[slideshow] [/slideshow]

Dit jaar zijn we Sint-Maarten gaan vieren in verzorgingshuis Mariahove in Ossendrecht.

We vertrokken vrijdagochtend 10 november om 10.00 uur. We werden heel hartelijk ontvangen met koffie, thee en koekjes.

Na de koffie hebben we voor de bewoners diverse  liedjes gezongen. De laatste maand hebben we vaak geoefend, dat was te merken want het klonk heel goed. De bejaarden mensen deinden of zongen mee, en vonden het na afloop zelfs veel te kort!

Karen overhandigde het cadeautje dat we hadden meegenomen aan de leidster van het huis; het was een mooie keramieken  schaal vol met heerlijke koekjes. Karen was ook zo attent om Sil, die in het verzorgingshuis werkt, te bedanken dat we mochten komen. Het was een leuke ochtend en we kregen enthousiast applaus!

Bij terugkomst op Titurel werden we ook nog eens verrast met heerlijke erwtensoep door Patty!

[slideshow] [/slideshow]

Het was in de ochtend van vrijdag, 29 september, we gingen wandelen in het bos: op zoek naar de draak. We zongen een liedje en daarna liepen we richting de Cluse. En daar was de draak!

Mayckel mocht de draak verslaan met zijn zelfgemaakte zwaard, die hij bij de houtwerkplaats gemaakt had. Nadat hij de draak verslagen had, was er een verrassing. Er lag heel wat hooi en verschillende gewichten, en er lag ook een hooivork. Tussen twee bomen in hadden ze een touwtje gespannen. De bedoeling was om het hooi met of zonder vork over het touw heen te gooien. Er was veel enthousiasme! Daarna was er wat te eten en te drinken. En hebben we gezamenlijk alles weer opgeruimd.

[slideshow]  [/slideshow]  [slideshow]   [/slideshow]